briardy w polsce

robaczyce, czyli pasożyty przewodu pokarmowego u psów ( endopasożyty )

Najczęściej spotykane u psów pasożyty wewnętrzne to robaki jelitowe: tasiemce i nicienie oraz pierwotniaki - lamblia. Robaczyce często do pewnego momentu przebiegają bezobjawowo. W stanach zaawansowanych natomiast objawiają się m.in.: wymiotami, biegunkami, zaparciami, zmiennym apetytem, wzdęciami, wychudzeniem, matowością sierści, wypływem z oczu, zaburzeniami ze strony układu nerwowego oraz ogólnym wyniszczeniem organizmu. Psy zarażają się robakami w różny sposób. Mogą zjadać jaja lub larwy pasożytów znajdujące się w pokarmie lub wodzie ( zjeść zarobaczonego ptaka, rybę, itd. ), czy też połknąć będącą nosicielem pośrednim pchłę. Zarażenie może też nastąpić już w życiu płodowym przez łożysko oraz w fazie karmienia przez mleko matki. Larwy niektórych nicieni, np. tęgoryjców mogą też przenikać przez skórę. Zapobieganie robaczycom polega na stosowaniu odpowiednich programów odrobaczania ( zwykle 2- 4 razy do roku ). Szczególnie ważne jest prawidłowe odrobaczanie suk ciężarnych oraz szczeniąt.

Każdy pies posiada wrodzoną odporność na choroby pasożytnicze. Jej poziom jest różny i  zależy od czynników genetycznych, środowiskowych oraz ich interakcji. Wraz z wiekiem psa wzrasta odporność na zakażenie pasożytami ( większa odporność nabyta związana z powstawaniem specyficznych przeciwciał po każdym kontakcie z pasożytem ).

U psów rozróżnia się dwa rodzaje robaczyc: pierwotną ostrą oraz wtórną. Pierwsza forma jest szczególnie niebezpieczna dla szczeniąt, które mają jeszcze stosunkowo niski poziom odporności. Późne rozpoznanie może doprowadzić nawet do śmierci szczenięcia. Robaczyce wtórne to efekt błędów żywieniowych i pielęgnacyjnych ( higiena ). Zagrożone nimi są zwłaszcza suki w ciąży. Występują po przełamaniu odporności na zarażenie konkretnym gatunkiem pasożyta.

Zdarza się, że pies nie zdradza typowych objawów chorobowych, mimo tego, że w jego przewodzie pokarmowym bytują dojrzałe pasożyty. Stan ten nazywany jest nosicielstwem bezobjawowym. Obecność pasożytów może w tym przypadku wykazać jedynie kontrolne, mikroskopowe badanie kału.

Odrobaczanie nie jest obojętne dla organizmu psa, dlatego stosowany lek powinien mieć niską toksyczność. Szczególną ostrożność należy zachować w przypadku odrobaczania psów słabych i wychudzonych, ze stanami zapalnymi żołądka i jelit, z uszkodzeniem wątroby lub nerek, oraz suk szczennych.

glistnice

Glisty są zaliczane do typu nicieni pasożytniczych. Choroby wywołane przez nicienie noszą miano nomatoz. Najczęściej spotykane u psów nomatozy to zarażenia glistami z gatunków: Toxocara canis, Toxascaris leonina, Ancylostoma caninum, Uncinaria stenocephala oraz Trichocephalus vulpis. Na rożne glistnice szczególnie narażone są szczenięta i młode psy.

Toxocara canis - glista psia umiejscawia się w jelicie cienkim żywiciela ( psa, wilka, szakala, szopa, itp. ), a larwy pasożyta po wykluciu ( pierwotny rozwój jaj następuje w środowisku zewnętrznym )przemieszczają się drogami krwionośnymi przez wątrobę i płuca. U psów powyżej 3 - 4 miesiąca część larw nie przerywa pęcherzyków płucnych, lecz dostaje się w płucach do tzw. dużego obiegu krwi i w ten sposób zostaje zaniesiona do różnych narządów, m.in. do nerek, gdzie ulega otorbieniu. Otorbione larwy charakteryzuje duża żywotność. Lekarze weterynarii często mają do czynienia z tzw. śródmacicznym zarażeniem glistą psią. Podłoże choroby może być dwojakie: suka ciężarna może zostać zarażona jajami pasożyta, a wyklute larwy podążając przez mały krwiobieg do dużego nie oszczędzają płodu, lub też żyjące w jej organizmie ( jeszcze przed zapłodnieniem ), otorbione larwy na skutek wpływu hormonów ciążowych przerywają torebkę i wnikają do płodu.

Pełny artykuł w budowie!